GKY Blog

E3 NintendoPreviewDeel 1/3

Als een Feniks herrezen

Dinsdag, 10:30 stipt. Mijn collega Nils en ik stappen enthousiast en een tikje nerveus de bus naar Utrecht op. Bestemming: Post E3. Onze rit zwermt van de Brusselaars, maar mijn xenoglossophobia wordt al snel gesust met een Madeleintje. Al snel vliegen de eerste impressies door het gangpad. "It's me, Mario!" wordt met veel overgave tot "Wahou!" en "Ping ping ping!" door onze medereizigers onthaald. De loodgieter spreekt een universele nostalgie. De sfeer zit goed, en iedereen zit met zwetende handje te popelen om een WiiU vast te klampen.

Een dutje, nog een versnapering en teveel koffie later houden we halt. Ik kan mijn enthousiasme, noch mijn volle blaas, amper intomen. Een korte wandeling, dalen we af in de kelder van CityScense. Veerle en Valerie heten ons hartelijk welkom, en we worden meteen richting buffet geleid. Ik maak van de gelegenheid gebruik om snel wat sfeerfoto's te schieten. De schermen knallen. Enkele fans smijten zich voor de lunch nog snel op Smash Bros, nu ook op 3DS.

De booths worden ingesteld, de lichten dimmen. Gamen. Yes.

Lees ook onze round-up van deze E3 2014 Nintendo Digital Event

Splatoon Wii U

Splatoon
— De kleur vliegt letterlijk alle kanten op, en ik waan me even een losgeslagen Street Artist met een Kalashnikov. Bevrijdend. —

Nils: De controls zijn meteen wennen, omdat je gyrocontrols moet combineren met de twee joysticks om een goed zicht op je vijanden te houden. Tegelijk moet je ook je Squidform gebruiken om te herladen, te springen en sneller te bewegen. En dan moet je nog schieten ook. Initieel is het allemaal nog wat zoeken, zelfs na de tutorial. Gelukkig duurt die periode niet lang, want na een eerste ronde was ik er al behoorlijk mee weg. En eens je die controls doorhad, ontpopte dit spel zich tot een geweldige leuke ervaring.

In dit spel is coördinatie key, de kracht zit duidelijk verborgen in de synergie van het team. Het wordt al snel een rollenspel. Eén iemand is de achterblijver, de anderen scouten of snipen verder. Enorme gelijkenissen met paintball, in principe. Maar dan met Bazookas en verfwervelwinden (verfelwind?). Je kan ook meteen warpen naar je teamleden om hen bij te staan, maar niet zonder risico, als je net in een verfbom belandt.

Telkens opnieuw wil je ten strijde trekken tegen het andere team, om nieuwe tactieken uit te testen. Wat voor mij echter nog onduidelijk is, is in hoeverre de multiplayer vaste teams ( een gezelschap vrienden bvb.) toelaat telkens samen te spelen tegen andere teams. Hoe coördineer je ook je aanvallen zonder voice chat of andere vormen van communicatie als je 80 km van elkaar verwijderd zit? Hopelijk brengt de toekomst hier raad. In ieder geval, Splatoon is insane fun en zeker ééntje om naar uit te kijken. Dit kan wellicht de Mario Kart worden van het shootergenre.

Mary Ann: Color-happy heeft het visueel iets weg van De Blob, alleen zo mogelijk met nog meer rotzooi. De multiplayer is beschikbaar op 8 verschillende schermen en de rivaliteit tussen de pers bereikt een hoogtepunt. Vijf minuutjes intro later is het een ware inkt-oorlog. Je kan zowaar een gigantische action painting van je speelveld maken, zonder een uur later blauwe verf uit je haar te peuteren. De kleur vliegt letterlijk alle kanten op, en ik waan me even een losgeslagen Street Artist met een Kalashnikov. Bevrijdend. Ik ben ook oprecht tevreden om eens een shooter te zien die ludiek met het thema omgaat. Geen bloed, wel veel verfbommen.

Nintendo heeft de game ontwikkeld vanuit de gameplay, en dat merk je. Het speelt zo intuïtief en vlot dan ik, als noob, al snel de grond gelijk maak met het andere team. De WiiU functioneert als camera-tilt, en verder moet je initieel enkel zorgen maken om de x-button. Bam bam, motherfucker. Maar een no-brainer is het allerminst. De constante wissel tussen inkt verspreiden als mens, je verplaatsen als inktvis, je reservoir in de gaten houden en je tegenstanders platschieten zorgt voor spanning en vraagt opperste concentratie. Het tempo is moordend.

Strategisch laat het spel ook niet te wensen over. Als inktvis kan je heimelijk onzichtbaar wachten tot een tegenspeler zo dom is om op je tentakel te trappen. Je kan je hogerop werken en sniper spelen. Of je kan het je team gemakkelijker maken door zo snel mogelijk zo veel mogelijk terrein je eigen te maken.

Het zal dan ook niet verbazen dat de game ongelooflijk verslavend werkt. Na ronde één speel ik nog vier keer mee, en ook Nils kan er geen genoeg van krijgen. Nintendo staat er weer. Innovatief, conceptueel sterk en met een gezonde dosis Japanse Kawaii.

Nils: Wellicht het leukste dat ik gespeeld heb. De testversie omvatte een multiplayer uitgeprobeerd in een gezelschap van 8 verschillende personen. Wat volgde was een orgie van kleuren die Bowser Jr. zou doen blozen van blijdschap. Je speelt in een team van 4 (the good guys vs. the bad guys, heerlijk simpel!) en je enige doel is het terrein zoveel mogelijk bekladden met je eigen verfkleur, terwijl je tegenstanders hetzelfde proberen. Simpele premisse. Dachten we.

Mary-Ann: Ik keek zelf voornamelijk uit naar Splatoon, de veelbelovende nieuwkomer. Geen Zelda, geen Mario, maar inktvissen. Je moet er maar opkomen. Zoals we van Miyamoto gewend zijn, is het ontwerp simpel, toegankelijk en origineel. Nintendo waagt zich op competitief multiplayer terrein, en hoe..

Splatoon Splatoon Splatoon Splatoon

Kirby & The Rainbow CurseWii U

Kirby & The Rainbow Curse
— Voor een casual game als dit, kan frustratie een erg gevaarlijk gegeven zijn, waar sommigen op kunnen afknappen. —

Nils: Het spel wordt volledig door jou en de stylus vorm gegeven. In tegenstelling tot de vorige Kirby actiegames hebben we het hier eerder over een good-timing-puzzle-game. Een soort spirituele opvolger van de Yoshi mini-game in Nintendoland. Visueel enorm uniek, maar de gameplay kon me helaas wat minder overtuigen. Kirby is nu 'gereduceerd' tot een rollend balletje klei (een beetje jammer, want Kirby is een roze bad-ass), dat je doorheen de levels loodst met regenboogkleurige lijnen, idealiter op zo'n manier dat je alle collectibles in een level kan scoren. Dat is de enige manier om Kirby te sturen. En het is soms vreselijk frustrerend, zelfs al in de demo's, omdat Kirby soms niet meewerkt in het perfect uitgestippeld traject dat je voor hem hebt uitgelijnd. Voor een casual game als dit, kan frustratie een erg gevaarlijk gegeven zijn, waar sommigen op kunnen afknappen.

Mary-Ann: Puzzels worden opgelost door een combinatie van regenboog-platformpjes die je trekt met de stylus, en de snelheid van je kleine rollende blob. Je kan loops maken, of barricades om Kirby een andere richting in te sturen en Bronto Burt's en ander ongein op veilige afstand te houden. Design en soundtrack zijn zoals gewoonlijk Kirby-cute, deze keer met een plasticine-injectie.

Het mechanisme blijft dus lekker simpel en vertrouwd, maar de diversiteit van de levels zorgt voor een uitdaging. Er is genoeg variatie voorzien, en je stylus skills vragen de nodige precisie om Kirby veilig door zijn wereld te loodsen. Onze roze held transformeert van Rocket tot Tank en vooral de onderwater wereld als Submarine is een hele leuke extra. Feel good game, van de vijandjes tot de sound-effects.

Het echte minpunt is echter dat het materiaal hier puur decoratief blijft. Waar Yoshi's Woolly World inventief met zijn transformatie omgaat en garen en katoen gebruikt om zijn weg te banen blijft kleien Kirby gewoon, kleien Kirby. Wat het hele design als een goedkope update doet aanvoelen. Ik mis de vindingrijkheid van Kirby's Epic Yarn, deze 2D platformer doet net niet genoeg moeite om van een echte comeback te spreken.

Dit gezegd zijnde, het grafisch detail en de stop-motion feel van de backdrops zijn ook hier tot in de puntjes afgewerkt. Kirby blijft ook gewoon fun, en voor velen van ons, nostalgisch. Ik hou van Kirby, gewoon, zoals hij is. Puns als "Keep on claying." brengen me regelmatig aan het giechelen. Het mag dan puur decoratief zijn, het ziet er wel ongelooflijk goed uit. Noem me een graphic hoer, maar ik ben, foutjes incluis, weg van deze game.

Nils: Over deze titel heb ik de meeste gemengde gevoelens. Ik ben heel blij met een nieuwe Kirby game, die net als Yoshi's Woolly world, een eigen visuele stijl heeft. Ik heb echter het gevoel dat dit een experiment is waarmee Nintendo wil uitmaken of dergelijke Gamepad-centric games aansluiting vinden bij het grote publiek.

Mary-Ann: Hier hebben we hem dan, de sequel op 2005's Kirby: Canvas Curse voor de DS. Geen verf deze keer, maar klei. Verder dan design reikt het verschil ook niet. `

Kirby & The Rainbow Curse Kirby & The Rainbow Curse Kirby & The Rainbow Curse Kirby & The Rainbow Curse

Yoshi's Woolly WorldWii U

Yoshi's Woolly World
— Koppels met een Wii U thuis doen er goed aan dit in huis te halen. Qua general feelgoodiness staat hij wellicht bovenaan elke lijst. —

Nils:: Werkelijk alles staat in het teken van wol en garen, inclusief omgeving, vijanden en Yoshi zelf. Een waar genot om naar te kijken. De textuur van de wol en het garen dat gebruikt wordt, is zo minutieus gedetailleerd, dat het lijkt alsof je er lekker in kan gaan snuggelen. Ideaal voor in de winter te spelen, me dunkt.

Eveneens de moeite waard is de co-op speelstand, wat uitzonderlijk is voor een Yoshi game, waarbij je met twee Yoshi's doorheen de levels gaat, wat je significante voordelen oplevert tegen vijanden en dergelijke. Koppels met een Wii U thuis doen er goed aan dit in huis te halen. Qua general feelgoodiness staat hij wellicht bovenaan elke lijst.

Eentje om naar uit te kijken. Dit spel is AF.

Mary-Ann:: Gebaseerd op de 2D Kirby's Epic Yarn, trekken de developers het concept door tot aan de zoom. De speelsheid blijft behouden, maar dankzij schaduw en onwerkelijk strekt uitgewerkt detail wordt de wereld bijna voelbaar zacht. Na nog geen minuut voel ik me ondergedompeld in een viritueel blanket fort. Even mooi als Little Big Planet, met een soundtrack die in recordtempo een glimlach op je gezicht tovert.

De developers hebben duidelijk lol gehad met de gameplay aan het materiaal aan te passen. Voetjes worden een wollig propellertje terwijl Yoshi als gebruikelijk spartelt om airborn te blijven. Wieltjes, als hij een spurtje trekt. Ook Yoshi's tong is draad, en hij slurpt tot hele stukken platform op tot een gigantische bol wol, waarachter je geheime kamers en gems ontdekt. En ook in de backdrop wordt geen moeite gespaard. De hele wereld ziet eruit of hij met de hand gemaakt is uit touw, draad en stof. Het concept wordt doorgetrokken tot in de kleinste details, en de achtergrond golft van knopen tot vilt, tot katoenen wolkjes en gigantische wollen ballen die fungeren als bomen.

Zelfs Yoshi's traditionele ei-projectielen krijgen een update. Je verzamelt balletjes wol die achter je aanhupsen in kleurijk colofon. Enkele levels verder kom je een troep kleine vogeltjes tegen, die ook als projectiel dienen. Maar deze fluffy sidekicks zijn meer dan canon flodder alleen. Zodra je ze afschiet, vormen ze een tijdelijk katoenen platform in de lucht, waar je verder op kan lopen. Dankzij deze twist wordt een groot deel van de levels door de spelers zelf bepaald. Grote lege zones worden een speelterrein van overlappende wolk-patronen en in de kleinste hoekjes zitten bonussen verstopt. Net als Little Big Planet zijn er verschillende opties om door levels te raken. Je kan gaan voor snelheid, maar leuker is een niveau tot in de puntjes uitspelen, alle geheimen uit te zoeken, en met een voldaan gevoel door de eindmeet racen.

Wat is schattiger dan Yoshi? Twee Yoshi's. De multiplayer is meer dan enkel samen spelen. In sommige levels heb je elkaar echt nodig, om de kracht op te brengen om een gigantische bal aan het rollen te krijgen, bijvoorbeeld, of om elkaar als opstapje te gebruiken. Geen projectielen meer? Yoshi zelf behoud Kirby's plooibaarheid, en je krijgt de mogelijkheid de om je partner af te schieten als een gigantische bal wol. Succes gegarandeerd.

Ik weet wat er in 2015 in my kast beland.

Nils: De best uitziende game van het event. Na het ietwat mindere Yoshi's New Island op de 3DS, verdient Yoshi immers een tweede kans. En dat krijgt hij nu, in de vorm van Yoshi's Woolly World, dat eruitziet alsof je oma het net gebreien heeft.

Mary-Ann: Ik had nooit gedacht mijn hart aan een plushe draakje te verliezen, maar het is gebeurd. Het is van Yoshi's Island in 1998 geleden dat we nog eens op een goeie console based Yoshi spel zijn getrakteerd, en zoals verwacht heeft Nintendo de comeback tot in de kleinste steek afgewerkt. Dit spel is zo schattig dat ik er regenbogen van kots. Yoshi is back.

Yoshi's Woolly World Yoshi's Woolly World Yoshi's Woolly World Yoshi's Woolly World